Goh, wat ben ik er klaar mee! ’t Is te veel, veel te veel, ik trek ’t niet meer. Ik weet ‘t, ik dateer uit de tijd van Frits van Turenhout (nulll-nulll) en Koen Verhoef, van Herman Kuiphof en Henk Terlingen maar dat was in ieder geval lekker overzichtelijk. ’s Middags Langs De Lijn en klokslag 7 uur Sport In Beeld. Samenvattingen van een minuutje of 10, niet vooraf gegaan door een uur hink-stap-sprong of lange baan curling maar enkel en alleen voetbal. En vooral, veel belangrijker, geen oeverloos geouwehoer achteraf. Moet je nu eens om komen. Twee keer 3 kwartier voetbal, twee keer 3 uur voorbeschouwen, nabeschouwen, tussenbeschouwen, onderbeschouwen, bovenbeschouwen. Ik heb er inmiddels een beschouwerblessure aan overgehouden!

Medio november begon het WK in Qatar, nou, toen heb ik er pas écht last van gehad. Niet dat ik niet nog effe na wil praten over die geweldige pot die we net zagen maar ik zou willen zeggen: laten we het kort houden en het liefst met kenners aan tafel. Nu moet ik horen dat Mbappé “de bal in principe met het verkeerde been aannam en niet op de juiste wijze open draaide” van, let op, Kees Kwakman (0 interlands en 0 doelpunten) en Arnold Bruggink (97 min. Ned. Elftal en 0 doelpunten). Of dat die middenvelder van Senegal écht een paar kilo te zwaar is volgens Theo Jansen en Wesley Sneijder. Of dat Louis van Gaal maar een hele beperkte trainer is naar de mening van  Alex Pastoor. Stel je voor: Rob Diderik maakt Nicolas Tagliafico met de grond gelijk, Jesse Buitenhuis sabelt Luca Modric neer en Mark van der Weijden zet vraagtekens bij de capaciteiten van Lionel Messi. Dan ben je minstens zo ongeloofwaardig hoor! (By the way, ik vond die Belgische, die Imke Courtois, het weer wél goed doen hoor…man, wat kon die meid beschouwen hè?)

Maar gelukkig, de nationale voetbalcompetities beginnen weer. Na de wedstrijden in het weekend weer lekker aanschuiven bij Studio Voetbal of bij ESPN met wat betweters aan een tafeltje. Voetbalpraat, Rondo, Voetbal aan tafel, Wilfred Genee met z’n twee trekpoppen etc. etc. Ik heb al die voetbalprofessoren wel een keer aangehoord en u viel net als ik ook vast van uw stoel toen u, nadat u alle kritiek had beluisterd, óók tot de conclusie kwam dat er toch echt geen enkele uitslag werd aangepast, dat er niet één scheidsrechterlijke beslissing werd terug gedraaid en dat geen enkele trainer iets aan zijn opvattingen deed, ook niet nadat ‘ie het gelul van al die betweters had aangehoord. Zo, da’s eruit.

Maar ik ben er nog niet! Het wordt pas echt tenenkrommend als Toine of Felicia direct na afloop hun interviews gaan afnemen:

Toine: ”Vertel eens Alfred, hoe heb je je zó kunnen laten vernederen”

Alfred: “Vernederen, vernederen…als die 6 goals niet bij ons vallen maar bij hun wordt het een hele andere wedstrijd”

Toine: “Maar daar vielen ze niet”

Alfred: “Ja, dan weet je dat ze aan de andere kant kunnen vallen”

Toine: “Waren er momenten dat je er nog in geloofde?”

Alfred: “Nou, die 1-2, 1-4, 1-5 en 1-6 vallen gewoon op een heel ongelukkig moment”

Toine: “Had je vooraf een strijdplan in gedachten?”

Alfred: “Jazeker, dat werkte ook maar we hadden simpelweg de restverdediging niet op orde. We hadden meer moeten knijpen op het middenveld en veel beter uit de kleedkamer moeten komen. Tot aan 0-0 was er eigenlijk niets aan de hand. We hadden bovendien een kutkeeper”.

Toine: “Maar je was aanvallend simpelweg onmachtig”

Alfred  “Helemaal niet! Ja, als zij de bus parkeren……”

Dat is meestal het moment dat ik zap naar het andere net, zelfs Wilde Ganzen of iets van de stichting Socutera is beter te kauwen. Kunnen wij niet gewoon weer terug naar de tijd dat er, als er dan toch iets ‘beschouwd’ moest worden, in ieder geval een voetbalicoon aan tafel zat. Waar een voormalige verdediger gewoon even kwam zeggen “dat ze die gosert van Argentinië gewoon effe het licht uit z’n ogen moste schoppe” of “dat die trainer die zeikstraal gewoon al voor rust had motte wissele in plaats van uitlegge wattie fout dee”. Kort maar krachtig. Ik snap ‘t, ik moet meer woke gaan denken maar dat hoeft toch niet te betekenen dat ik nu aan moet horen wat Imca Marina, Gordon, Sylvana Simons of Henny Huisman er van vinden? Want van dat kaliber zaten ze er hoor!

Tja, onvermijdelijk natuurlijk, maar ik verlang gewoon weer naar de beschouwingen van het Orakel uit Betondorp, van mijn eigen Johan Cruyff. Vaak ook niet te volgen maar die kon zelfs van een bloedeloze nulll-nulll een prachtig tactisch abacadabra maken. Daar dacht je tenminste nog eens een paar dagen over na!

Gelukkig Nieuwjaar!

Nico Fiegen

 

 

Ongeduldig schoof ‘ie wat op zijn stoel heen en weer. Hij zette zojuist alle ‘voors’ en ‘tegens’ van iedereen die hij had gesproken op een rij. Gék werd ‘ie er van, vooral van zichzelf. Want wat wilde hij nu precies? Aanzien? Geld? Mee blijven tellen in het wereldje? Weer eens iets anders?

Nee toch? Hij zit bij de mooiste club van het westelijk halfrond, daar wordt ‘ie op handen gedragen. Door zijn spelers, de supporters, de sponsors. Door iedereen eigenlijk. Ja, goed, de laatste weken hoorde hij wat gemor achter zich maar hij realiseerde zich ook dat, als zelfs Kees zichzelf op de stille modus zou zetten het dan pas écht me je gedaan is. Die vreemde stukjesschrijver van Kok fabriceerde wekelijks eigenlijk ook maar gewoon de grootste onzin. En die onkundige presentator in het Businesshome stelde de laatste tijd ook alleen maar onnozele vragen. Dat kon alles bij elkaar nooit de reden zijn dat ‘ie deze mooie club zou verlaten.

Maar wat zou dan wél de reden kunnen zijn? Spakenburg was toch ook een mooie club? En ach, af en toe een steen door je ruit als de prestaties uitblijven was toch ook niet het ergste? IJsselmeervogels dan? Ja, wat zou dat ‘m brengen? Degradatievoetbal speelde ‘ie hier ook, daarvoor hoef je dus niet speciaal naar de Rooien? Naar Ermelo dan, waar hem na wat gesprekken nog steeds niet duidelijk was geworden wat de ambities nu precies waren? Nee, streep er door, dat was het allemaal niet.

Trouwens, hoe moest hij het Angela vertellen? Die had het nu juist zo naar haar zin in Nijkerk. En zijn broer Henny? Die zou echt niet achter ‘m aan reizen naar een kouwe, kille club in de bollenstreek. En de rest van zijn fanclub die wekelijks naar De Ebbenhorst kwam om van Sparta in volle omvang te genieten? Daar zou ook niks van overblijven. Hij dacht zelfs dat die mensen wel gewoon gezellig in Nijkerk zouden blijven.

Geen bakkie koffie meer bij Gert, geen interessante gesprekken meer met de ondernemers die lid zijn van de BusinessClub, geen geouwehoer met Willem en andere ‘aspirant trainers’…..

En bovendien, áls hij al serieus een vertrek zou overwegen, hoe kan hij dan Arjen nog onder ogen komen. De TD die bij zijn komst een onvoorwaardelijk vertrouwen in hem had uitgesproken en hem nog altijd steunde. Goed, samen met hem en de rest van de TC moest hij wel gaan bespreken hoe het tij gekeerd zou gaan worden. Want dát dat zou gaan gebeuren stond voor hem als een paal boven water. Hij had namelijk een fantastische spelersgroep ter beschikking, bereidwillige mensen om zich heen die hem graag wilden helpen Sparta Nijkerk weer dáár te brengen waar het hoorde: aan de kop van de 3e divisie (en misschien nog wel meer). Sterker nog, hij moest zijn schouders er gewoon onder zetten, net zoals bij zijn vorige clubs een plan bedenken om deze negatieve flow te doorbreken, weer de succestrainer te worden die hij altijd geweest was. Begon hij nu werkelijk aan zichzelf te twijfelen? Was hij nu écht bang dat hij er niets meer van kon? Hou toch op man!

En juist op het moment dat zijn kop volledig omliep rammelde zijn brievenbus. Er plofte een dikke enveloppe op de mat. Nieuwsgierig scheurde hij ‘m open. En toen wist ‘ie het zeker: hij zat bij de meest sjieke, stijlvolle, vriendelijke en professionele club van Nederland. Daar moest hij niet (lees: nooit) weg willen! Zijn collega’s Peter en Patrick waren er na tegenvallende prestaties inmiddels al uitgekickt, Peter Jan wist nu al zeker dat hij niet bij zijn club zou blijven en Willem had na 4 wedstrijden zijn vertrek bij Eemdijk ook al aangekondigd. Vast niet omdat zij ook bij een club zaten waar het allemaal zo geweldig voor elkaar was. In het betaalde voetbal stonden er ook al meer dan genoeg ter discussie omdat de klassering te wensen over liet. En zijn club bood hem, zelfs nu hij met zijn ploeg in degradatienood verkeerde, gewoon contractverlenging aan! Zat hij nu met tranen in zijn ogen voor zich uit te staren? Werd hij er toch weer verdrietig van dat hij weer eens niet wist wat hij moest besluiten? Nee, dit waren tranen van ontroering, voor het vertrouwen en het respect wat (bijna) iedereen bij Sparta Nijkerk op deze wijze in hem uitsprak. En zachtjes fluisterde hij: “Sorry…sorry dat ik het in mijn kop heb gehaald om aan een vertrek te denken. Vertrekken bij een club waar het opportunisme nu eens niet de overhand heeft”. En voor hij het wist zette hij een hele duidelijke handtekening onder zijn nieuwe verbintenis.

Zo, en nu snel weer aan het werk, trainer!

Nico Fiegen